Afgelopen vrijdag ging ik op de fiets naar het sportcentrum. Onderweg zag ik sneeuwresten die overgebleven waren na de meest recente sneeuwbui. Ze lagen in de schaduw van bomen, palen en heggen alsof ze de uitwerpselen van ijsberen waren. Als ijsberen sneeuw zouden schijten. Dat lijkt me eigenlijk wel leuk.
(meer…)
Het nieuwe jaar is begonnen. Ik lig op de entresol in de werkkamer van mijn vader. Terwijl ik nog afscheid aan het nemen ben van 2025, waaronder van een dierbare tante die op haar verjaardag (en die van Sinterklaas) overleed, kijk ik door een venster naar de hemel boven Valkenburg. Vuurwerk verlicht die hemel in rood, groen en geel.
(meer…)
In de trage dagen van eind december voel ik altijd een verlangen naar Amsterdam opwellen. Dan wil ik langs de grachten wandelen, me terugtrekken in mijn lange wollen jas en vervolgens in een kroegje in de Jordaan, en dan ’s avonds kijken naar de lichtjes. Vertragen in een stad die nooit stilstaat, mijmeren op een plek waar vooral veel gedáán wordt. Als ik er zou wonen, zou ik een van de enkelingen zijn die houden van verlaten straten en er ’s nachts eindeloos rondzwerven. In de illusie dat ik ’s nachts, als het dagelijkse leven is stilgevallen, misschien nog wat Amsterdammers zou kunnen tegenkomen die de stad en mij zoveel hebben gegeven.
(meer…)
Black Friday is voorbij, want het is bijna kerst. Sinterklaassnoep is verkrijgbaar vanaf het einde van de zomer en als de Sint in Nederland aankomt, neemt hij alvast Nordmann kerstbomen en andere pakjes mee op de stoomboot.
(meer…)
Er woedt een kleine storm in literatuurland. Een kleine maand geleden verscheen bij De Arbeiderspers Zwaag, de biografie van Maria Vlaar over Joost Zwagerman (1963-2015). Die is nu precies tien jaar dood – en dat is precies waarom mensen zich roeren. Niet iedereen kan zich vinden in het beeld dat Vlaar schetst; ze vinden dat er een te negatieve versie van Zwagerman naar voren komt.
(meer…)
Almere viert op dit moment haar vijftigjarig bestaan. In hetzelfde jaar dat grote broer Amsterdam 750 jaar oud is. Wat Almere bijzonder maakt is dat de meeste mensen die deze stad hebben bedacht net als een deel van de eerste inwoners nog in leven zijn. Daar kwam ik achter toen ik de stad begin oktober bezocht met een collega.
(meer…)
Nog voor ik mijn gordijnen open deed, voelde ik het: sneeuw. De lucht die door de kier van mijn slaapkamerraam drong rook anders, een frisheid die niet alleen door vrieskou komt. Het uitzicht dat ik vanuit mijn slaapkamer heb is op zo’n sneeuwochtend een Avercamp-schilderij: kleine mensfiguurtjes die krioelen in hun postzegeltuinen of op hun balkons, en op de achtergrond een molen. Sneeuw op de wieken. Het zijn de beste ochtenden, de ochtenden waarop ik niet weet hoe snel ik uit mijn bed moet komen en me moet aankleden. Weer kind.
(meer…)
Gandalf kijkt me streng aan van achter het glas van mijn boekenkast. Toch meen ik onder zijn snor en baard een zweem van een glimlach te zien. Hij is namelijk Gandalf de grijze: een tovenaar die streng kan zijn, maar die ook plezier heeft in de kleine geneugten van het leven. Zoals goed eten en drinken of het blazen van rookringen in de meest wonderlijke vormen. Hij heeft een grote affiniteit met hobbits en dwergen.
(meer…)
De eerste demonstratie waar ik ooit heen ging, was er een in Nijmegen, naar aanleiding van de aanslag op het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo. Ruim 10 jaar geleden alweer, in januari 2015. Ik was op dat moment nog bezig met mijn masteropleiding Nederlandse Letterkunde, bracht mijn dagen door in de bibliotheek van de universiteit, achter een computer of met mijn neus in de boeken.
(meer…)
Bologna is een stad van geheimen – of althans: dat claimen de Bolognesi. Wie nieuw is in de stad, zoals ikzelf in 2022, krijgt al snel lucht van de ‘zeven geheimen’. Wat die zeven geheimen precies zijn, wil echter nog wel eens verschillen. Gek genoeg is een van de mooiste mysteriën van Bologna me altijd ontgaan. Tot ik er vorige week terugkwam en op het centrale plein van de stad een trappetje naar beneden ontdekte. Daaronder ligt een van de prachtigste filmtheaters die ik ooit in mijn leven bezocht – Cinema Modernissimo. Sinds kort kun je de zaal onder de grond weer bezoeken. Daar waar eind negentiende eeuw al een theater zat, en tussen 1915-2007 een bioscoop, zag ik met mijn vriend A Santanotte, een stomme film uit 1922.
(meer…)